Skip to main content

2019

Toen ik zeven jaar oud was, was het enige dat ik wilde hebben voor Kerstmis een hangbuikzwijntje. Mijn oma verraste me met een klein gevlekt biggetje.

Ik hoorde voor het eerst over God in de Christian Science zondagschool: dat Hij alle ruimte vult, ieder plekje van hier tot daar en overal. Er is geen plaats waar God niet is.

Op een ochtend ergerde ik me wild – met een goede reden, dat dacht ik tenminste. Toen ik de bestekbak van mijn nieuwe afwasmachine leeghaalde, ontdekte ik dat het mes van de electrische hakmolen muurvast zat.

Het leven kan erg druk lijken als we ons van de ene activiteit naar de andere haasten, en we hebben allemaal wel eens momenten in ons dagelijks bestaan dat we iets zoeken of ons een bepaald feit proberen te herinneren. Hoe vaak denken we niet: Waar heb ik die sleutels toch gelaten? Of: Hoe heet ze ook alweer? Waarom kan ik haar naam nooit onthouden? Zulke gedachten lijken voor velen van ons een gemeenschappelijk thema te zijn als we ons geheugen doorzoeken om het juiste antwoord te vinden.

Wat is mijn vluchtnummer? Ik was op de terugweg van een schoolwerkreis  naar Ecuador, en geïnspireerd door alle verbazingwekkende avonturen die ik had meegemaakt, en alles wat ik had geleerd. Op de laatste dag van de reis vloog onze hele groep terug naar Florida, waar onze wegen zouden scheiden.

Hoe komt het dat we ons soms slechte ervaringen uit het verleden blijven herinneren en daaraan vasthouden en het moeilijk vinden ze los te laten en verder te gaan? Ik heb vaak mensen horen vertellen over slechte ervaringen die ze lang geleden hadden, ervaringen waarvan ze de emotionele pijn, wrok en boosheid over iets dat zij als onrechtvaardig beschouwden moeilijk konden overwinnen. Daardoor ging ik me afvragen hoe het komt dat we ons soms onmachtig voelen om vooruit te komen en bepaalde situaties achter ons te laten.

Een kunstwerk, de beschrijving van een gebeurtenis in een boek of een scène in een film, kunnen ons soms een belangrijke les leren, een les die je nooit meer vergeet. Dat was het effect op mij toen ik een levendige vertolking zag van een man die werd gestopt in het spoor van kwade bedoelingen door een verbazingwekkende daad van liefde.

Toen ik 11 jaar oud was, werd mij verteld dat ik een ongeneselijke ziekte had, celiac ziekte genaamd. Celiac ziekte, glutenintolerantie, betekende dat ik geen brood, pasta, koekjes en sommige soepen kon eten en, het ergst van alles, snoepjes.

Jaren geleden studeerde ik aan de Sorbonne, de universiteit van Parijs. De ontzagwekkende stadsgezichten en prachtige gebouwen wekten mijn interesse op voor grootse architectuur.

Ik wil graag mijn dank uitspreken voor de genezing van een wrat, nu bijna een jaar geleden. Toen ik de wrat op mijn onderbeen ontdekte ging ik direct bidden voor genezing.

The Mission of the Herald

In 1903, Mary Baker Eddy established The Herald of Christian Science. Its purpose: "to proclaim the universal activity and availability of Truth." The definition of "herald" as given in a dictionary, "forerunner—a messenger sent before to give notice of the approach of what is to follow," gives a special significance to the name Herald and moreover points to our obligation, the obligation of each one of us, to see that our Heralds fulfill their trust, a trust inseparable from the Christ and first announced by Jesus (Mark 16:15), "Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature."

Mary Sands Lee, Christian Science Sentinel, July 7, 1956

Learn more about the Herald and its Mission.