Wat als licht niet iets is wat je moet vinden, maar iets wat je al bent?
Er zijn voor ons allemaal momenten in het leven waarop we in het “duister” tasten – we voelen ons overweldigd, onzeker, losgekoppeld van vreugde of helderheid. Op zulke momenten kunnen we gemakkelijk vergeten wie we geestelijk zijn – onze ware identiteit als Gods schepping. Maar zelfs de kleinste herinnering hieraan kan ons helpen ons licht terug te winnen.
Jaren geleden kwam een vriend het kantoor binnen waar ik werkte en maakte een eenvoudige opmerking die me diep trof. Hij zei: "Jij bent een stralend licht." Ik weet niet meer wat hem ertoe aanzette, maar die woorden zijn me altijd bijgebleven. Ze weerspiegelden een geestelijke waarheid die ik al lang koesterde vanuit mijn studie en beoefening van Christian Science – dat licht niet iets is dat wij moeten produceren of verwerven. Het is iets wat ons aangeboren is en voortvloeit uit onze eeuwig onverbroken relatie met God.
Jezus bevestigde dit in zijn Bergrede: "U bent het licht van de wereld" (Mattheüs 5:14). Hij zei niet dat we het licht moeten worden. Hij zei dat we dat licht al zijn. Het is niet afhankelijk van hoe we ons voelen of wat we meemaken; het is de uitdrukking van God, van Waarheid en Liefde, dat altijd in ons aanwezig is.
Maar wanneer het leven donker aanvoelt, is het niet altijd gemakkelijk om dat licht te herkennen. Ik heb periodes gehad waarin angst en vermoeidheid luider klonken dan vreugde of vrede. Eén periode springt er in het bijzonder uit. Aan de oppervlakte leek alles stabiel: ik voedde vier kinderen op, werkte fulltime en hield me aan de dagelijkse routines. Maar innerlijk worstelde ik – ik droeg emotionele lasten en verlangde naar een gevoel van heelheid. Al snel begon mijn gezondheid eronder te lijden. Ik slaagde erin om overdag aan de dagelijkse verplichtingen te voldoen, maar 's nachts was ik uitgeput en hoeste constant.
Echter terwijl ik bad, begon er een verandering op te treden – niet in de omstandigheden, maar in mijn gedachten. Ik realiseerde me dat ik alles wat verkeerd voelde telkens opnieuw had afgespeeld in plaats van te luisteren naar wat geestelijk waar was. De opmerking van mijn vriend: "Jij bent een stralend licht" kwam weer bij me op. Kon ik dat nog steeds in mezelf zien? Ik wilde het graag. Ik verlangde ernaar te begrijpen wat licht werkelijk is.
Die zoektocht bracht me terug naar de Bijbel – naar de allereerste woorden die God spreekt in het boek Genesis: "Laat er licht zijn" (1:3). Dit was geen verwijzing naar de zon, die pas later wordt genoemd. Het markeerde de openbaring van geestelijk licht – de verlichting door de goddelijke aanwezigheid en orde die er altijd al was geweest. En God verklaarde dat licht goed.
Mary Baker Eddy, de Ontdekster en Grondlegster van Christian Science, schrijft: "Wij worden er soms toe gebracht te geloven, dat duisternis even werkelijk is als licht; de Wetenschap stelt echter vast, dat duisternis slechts een sterfelijk begrip is van de afwezigheid van licht en dat, zodra het komt, de duisternis alle schijn van werkelijkheid verliest" (Wetenschap en Gezondheid met Sleutel tot de Heilige Schrift, blz. 215).
Dit inzicht hielp me inzien dat angst, verwarring en ziekte geen goddelijke autoriteit hebben. Ze maken geen deel uit van de werkelijkheid, die door God, Geest, is geschapen. Ze kunnen overweldigend aanvoelen, maar ze definiëren ons niet. Ik realiseerde me dat het licht – de helderheid en vrede van Gods aanwezigheid – nooit verdwenen was. Het was simpelweg overschaduwd door een misplaatst gevoel gescheiden te zijn van God.
Een andere uitspraak uit Wetenschap en Gezondheid verruimde mijn blik: "'Daar zij licht', is de eeuwigdurende eis van Waarheid en liefde, waardoor chaos in orde en disharmonie in de muziek der sferen wordt veranderd" (blz. 255). Dat hielp me om genezing niet alleen te zien als een verandering in het lichaam, maar ook als een herordening van het denken – een geestelijk ontwaken tot wat altijd al waar is geweest.
Toen ik mijzelf zag als een worstelende sterveling, die probeerde alles te doorstaan, en dit beperkte beeld van mijzelf losliet, voelde ik een stille, gestage kracht terugkeren. De genezing ontvouwde zich geleidelijk. Mijn slaapvermogen keerde terug. Het hoesten hield op. Ik voelde me meer gegrond, meer heel. Ik had niet iets nieuws verworven, ik had me alleen herinnerd wat er altijd al was geweest: het licht.
Een Bijbelvers beschrijft dit proces prachtig: "…het pad van rechtvaardigen is als een schijnend licht, dat gaandeweg helderder gaat schijnen tot het volledig dag is geworden”
(Spreuken 4:18). Ik besefte, dat genezing niet altijd onmiddellijk hoeft plaats te vinden om echt te zijn. Het kan zich geleidelijk ontvouwen. Elke geestelijke gedachte, elke glimp van goddelijke Waarheid, onthult meer van het licht dat altijd aanwezig is.
Deze geïnspireerde impuls bleef me leiden bij een van de moeilijkste beslissingen van mijn leven: stappen te nemen naar een scheiding van mijn man. Ik wist niet wat de toekomst zou brengen, maar ik vertrouwde erop, dat de goddelijke Liefde de weg zou wijzen. En dat gebeurde. Steun verscheen op onverwachte, genadevolle manieren.
Hoewel we uiteindelijk zijn gescheiden en verschillende wegen zijn ingeslagen – waaronder zijn besluit om naar de andere kant van het land te verhuizen – bleef ik de dagelijkse zorg voor onze kinderen op me nemen. En toch was ik nooit alleen. Steeds weer zag ik bewijs van Gods altijd aanwezige zorg: de kracht om uitdagingen aan te gaan, voorziening wanneer die onbereikbaar leek, vrede wanneer ik die niet verwachtte.
Zelfs nu, terwijl onze kinderen – en inmiddels kleinkinderen – hun eigen leven leiden, ben ik bijzonder dankbaar voor dat ondersteunende licht. Bij elke verandering zie ik nu helderder dan ooit dat God, de goddelijke Liefde, ons gezin nooit heeft verlaten. Een Bijbelvers dat ik onderweg tegenkwam, is voor mij een leidende ster geworden: “Sta op, word verlicht, want uw licht komt en de heerlijkheid des Heren gaat over u op” (Jesaja 60:1). Dat was niet alleen een bron van troost; het was ook een oproep.
Zelfs wanneer ik in het duister tastte, angst of vermoeidheid voelde, herinnerde dat vers mij eraan op te staan en te stralen vanuit mijn ware zijn. En dat bleek meer dan genoeg te zijn. Nu ik terugkijk, zie ik dat wat voelde als een dreigende ineenstorting, in werkelijkheid het begin was van een doorbraak. Niet omdat ik sterker werd, maar omdat ik ontdekte dat ik al bezat wat ik nodig had. Niet omdat ik het licht vond, maar omdat ik het eindelijk liet schijnen.
En dat geldt voor ieder van ons.
Jij bent een stralend licht. Je hoeft niet te wachten tot alles perfect is. Je hoeft je waardigheid niet te verdienen of je innerlijke vrede zelf te verwerven. Je straalt omdat je een uitdrukking van God, van de goddelijke Waarheid en Liefde bent. En hoe donker het soms ook lijkt, het licht is er nog steeds — in jou, om je heen en als gids op je pad.
Dus als jij vandaag in het “duister” tast, laat dit dan een herinnering zijn om op te staan en te stralen. God is met je en het licht dat je in je draagt, is nooit verloren gegaan.